Serçe

Ağladım her ardımda bıraktığımda seni

Son kara parçası kalbimin

En verimli yeri en yeşili

Senin sevgilim

Sevgi ve korku büyüyor yan yana

Sığmaz olunca vücuda

Nasıl da boğacak güzel olan ne varsa

Bundan sonra

Bundan çok sonra

Dünya erişemez olunca 

Derinimde ki berrak suya

Kırlangıçlar dolaşacak

Zeytin bahçelerinde

Senin güzel ellerin

Kıvrımlı dudakların

Kim bilir kime dokunacak

Kimi öpecek o vakitlerde

Bir serçeyim ben

Nasıl taşısın minik gövdem

Bunca ağırlığını aşkın

Bunca uzağa nasıl varsın küçük kanatlarım

Bir parmak bal

Üç beş ekmek kırıntısı

Bir esintiden olma hayatım

Eski bir kilim gibi ayaklarının altıda

Haberin yok

Yok daha

Mutluluk bazı ruhlara

Fazladır

Çok fazla

Ve fazla olan ne varsa

İnsanı zehirler eninde sonunda.