Zerdali

Ağır bildiklerim

Demir yaşamak 

Dik durmak çekimde

Yalanlara abone kulaklarla

Korkuya ve acıya direnmek

Kaldıramayacak sıska ruhum
Vuracağım yollara
Dizlerim tutmayarak

Kim dokunur insana daha yumuşak

Yalnızlıktan başka

Kim umursuyor ağladıklarımı

Sustuklarımı kim duyuyor

Her şey böyle güzelken

Gömülüyor tüm tiksindiriciliğine hayatın

Kalbim bozuk pusula

Yön göstermiyor

Her savaş daha zor diğerinden

Bir yerden sonra kör olamıyor insan

Vahşeti göre göre dibe doğru ilerliyor

Kim üzgün çocuğu güldürecek şimdi?

Kim sulayacak bahçeyi

Yalnızlığı kadar kim özler kişiyi?

Dizlerine bakışları takılan kadın
Hani tüketilemeyen ebedi
Ölüp ölüp doğacak diyorlar
Tekrar, tekrar ve tekrar

Başı dik yüzlerine bakıp
"Defalarca öldüm yaşamak için
Hiç yetmedi.
Gitmek lazım gelirse giderim
Ölmek lazım gelirse ölürüm
Korkmuyorum dünden, bugünden
Kimsesizlikten
Yarını ümit etmekten.

Korkmuyorum sizden.
Hiçbirinizden." diyor.

Varsın kurusun bahçe
Varsın ağlasın çocuk
Varsın özlemesin beni kimse

Dünya han ben yolcu iken
Nefes çırparken kanatlarını sonsuzluğa
Günden güne yaklaşırken
Onurdur kesiği sağ mememin
Zerdaliler boyun bükmez ellerimde
Bu dizler eğilir de yere
Okşamaz saçlarımı toprak

Yadırgamaz ruh
Alışkanlıktır bir yerden sonra
Yorgun koşmak.