Saz

Gündüzün ortasında
Dururup dururken
Doluyor gözlerim
Bilmem neyi kimi yitirdiğimi
Bilmem ben bu kederin rengini
Tükenmezliğini
Yalnızlığın işlemişliğini ömrüme

Bu duraklar
Issız sokaklar
Ulaşamayacağını bile bile
Göğe uzanan otlar
Dokunuldukça sızlayan vücut
Dünya yerim değil der gibi
Haykırıyor boşluklarını
Her suskunlukta

Sazlıklarda salınan sinek
Nasıl da evren sanıyor sazlığını
Eflatun türküler bulaşıyor ne yapsak
Elimize yüzümüze
Bilinmedik yollara sürülüşümüz
Baştan sona hüzün değil de ne?