Leke

Bileklerimden sonrası yok
Reddediyor ruhum reddediyor
Ölmek son bir nefes değil
Ölmek parmak ucunda bir ayrılıkla başlayarak
Tutuşmadan sönmek, tutuşmadan
Gecede bir başına beklemek sabahı
Kanı tükenmiş bir kalbi taşıyarak

Bir tohum daha dikdörtgen içine
Adı da siliniyor elbet gidenin
Elinde boşlukla yürüyorsun denize
Her şey faydasız
Kıyılarda sırt üstü martılar
Neşeli çocuklar olanlardan habersiz

Kargaları merak ediyorsan etme
Kargalar sapasağlamlar

Beni sorarsan
Vakit geç oldu
Pervanesi artık çalışmıyor penceremin
Tutunmuyorum pervazlara
Ve öpemem kimsenin doğum lekelerini bir daha

Beklediklerimin yürüyemediklerini anladığımdan beri
Bakmaz oldu gözlerim ne ileri ne de geri
Tüm bunlardan ötürü şimdi
Bileklerimden öncesi de yok
Yok.