Kim

Bitmeyen gecenin soğuğudur yüzüme vuran

Bir çiçeğin ayaklar altında edilişi

Ormanda kaybolan 

Arayan çaresiz ellerim 

Saçlarım kendi kendini yolan

Ah Kim bu çığlığına sesi ulaşmayan? 

Tren geçiyor bak uzaklardan

Seni bana hiçbir zaman taşımayacak olan

Ah böyle zamansız dalından meyvesi koparılan

Kışları kardan adam

Yazları kulaç atan mutlular var

Gelmeyecek mevsimlerin arafında 

Kahverengi battaniyesine kim kavuşamadan ayrılan

Simli bir nehir yüzün 

İlk ve son kez gördüğüm

Tanımadığım ellerden alıp sol göğsüme dayadığım 

Eylül'ün son gecesi 

Sessiz kalabalık etrafımda toplanan

Kim kuruyan gövdeyi diri diri toprağa koyamayan

Kim bu dinmeyen çığlığına sesi ulaşmayan