Kalbin

 Eylülün son günü

Bir el tuttu nefesimi

Görülmez o duvara ölçülemez bir hızla çarptı beni

Kalbin, kalbin ah kalbin sessiz

Nefes alıyor muyum? 

Bir hastane odasında saate çakılı gözlerim

İlerliyor

Dursun istedim dursun

Ruhum karanlığa düştüğü yerde kalsın istedim

Katta balonlar var, mutlu insanlar

Odada kalabalık ve hıçkırık

Kalbin, kalbin ahh kalbin sessiz

İçimdesin

Titriyorum

Kanımda bir deprem dolaşıyor

Öldüm ama hala nabzım atıyor

Yanakların gündoğumu 

Kirpiklerin buğday, tenin pamuk tarlası

Kalbin, kalbin ahh kalbin sessiz

Bembeyaz soğuk bir kutu ellerimde her gün alev alev yanıyor

Renkli rüzgar gülü senin başında durmadan dönüyor

İçim boş

İçim katran

Ruhum selasını arıyor

Kalbim, kalbin ahhh kalbin sessiz

Savrulan tüm yapraklarla dönülmeyen o mevsime savurdu bu sonbahar beni