Dar Alan

Bir nefesim vardı
Çok oldu teslim ettim onu rüzgara

Bir kafesim vardı
Parmaklıklarına astım tüm fotoğrafları
Orada durur tanıştıklarım
Orada durur sesini unuttuklarım
Açtım kapısı çıktım

Güvende hissetmekten bıktım
Muhafazalar
Ağlamalara engel sandığımız
Tebessümü çaldığını geç anladığımız
Tükürdüm onlara kaçtım
Sabah ağır
Gece ağır
Saatler geveze
Dokunmuyor kimse
En muhtaç yerime

Hayatın ayağa kalkmak değil
Sürekli bir düşmek olduğunu öğrendiğimde
Annemi andım