Bitap

Yaşananlar kadar
Yaşanamayacaklardan da sorumludur insan
Yaz ortasıydı, manzara güzeldi belki
Cinayet, evet yoktu besbelli
Nefes alıp vermek dışında
Sükunete bürünen ruhum yaşıyor mu şimdi
Sen ve ben
Düşününce hangimiz suçlu değildi
Hangimizde kalmadı gitmenin bedeli
Uzak şehirlerin ücrasında
Bir başıma
Tutmayı bıraktığım bir yas
Tutunmayı bırakmıyorsa bana şimdi
Sadakati böyle mi öğrenmem gerek
Böyle mi?
Göğsüme dökülmüş kurşuna
Anlatıp dursam da güzelliğini
İnanmıyor, dinlemiyor bile sanki
Yalanlarım bitti, yalanlarım bitti
Bu yalanların hepsi zaten senindi
Gerçekler ise bana yetmemeye yeminli
Aklımda izi kalmış birkaç soruyla susarak
Issız sokaklara dalıp duruyorum
Neyim vardı sanki
Ne kaldı yitenlerin ardından yanımda
Bitmek nedir bilmeyen
Büyük bir yorgunluk nöbeti dışında
Farklı değildi diğerlerinden
İki oda bir salon eğreti bir hikaye hepsi
Hiç kimse terk edemez boş bir evi
Sen bile
Ve bekleyeni olmazsa gidenin
Gitmişliği de biter
Biten diğer her şey gibi.