Kadın ve Lavanta

Yerde hanelerce yıldızlar
Gece çatısı altında
Açılır sokaklara pencereler
Bir perde sağda öteki solda
Bazen bir kadın bakar sokağa
Karanlığın aydınlanmasina ramak kala
Tütün içer susar

Bazı bazı tüm kadınlar
Mutlaka ama mutlaka
Farklı pencerelerden aynı bakar
Ardından gelen değil
Aklından gelen bir adam gölgesi

Olmayınca gün oyalanmaları
Düşsel temaslar hep
Insanlarin uykuya düştüğü saatlerde
Uyanık olanı yoklar

Bazı bazı insan geçmişin geçemediğini
Işte böyle kendine kanıtlar
Bu is lekesini kimse görmez boynumda
Yazlarım daimi acı ile kavrulur
Oysa masumdur mevsimler

Bazen bir kadın ağlamak ister
Tek damla akmaz gözünden
Koşar adım mutfaktan bir bardak soğuk su
Sürünür adım yalnızlık utkusu
Hebanın yarattığı kalp yontusu
Uslu çocukların kırgınlıklarıdır
Rüyalarında tutunur insana

Suda unutulmuş bir sabun gibi
Erir durur sessiz kadın
Ortak suyun temizlediğinden bihaber adam

Hala sevgilimsin kokar ayrılıklar, lavanta
Sevginin son damlası mazgallara ulaşıncaya kadar

Bazen bir kadın
Gözlerini pencerelere asar
Durur saatler
Ve hayat
Kızgın bir nehir gibi
Kimin boğulduğunu umursamadan akar.