Zemberek

Saç kestirme ihtiyacım nüksediyor
Yine kırılmış bir şeyler içimde
Hala kırılabiliyormuş insan
Ne trajik
Nefes seyrini sürdürdükçe
Kadın zemberek gibi
Sürekli boşalıyormuş tükenmeden
Tüten bacaların sisli güneşte seyri
Bir demlik çayın yalnız sana demlenmesi
Hızlı soğuması ve telafisi olmayan ziyanı
Dargın değil kuşlar bana
Bu avutuyor gönlümü baksana
Üzerimdeki gökten mutlu uçuyorlar hala
Kafka erkeğin acısının daha çok olduğunu söylüyor
Kadının acısını bilmediğine bağlıyorum
Her sıvı kabının şeklini alıyor
Anlatmalı biri bunu ona
Konuşacak bir okyanus vardı hatırla
Sarılsak kalbin solda olması yalan kalırdı
Bir göğüste iki kalp barındırabilirdik
Düşler gerçekliğini yitirmeye meyletmezdi
Ellerinden tutup parka götürseydik onları
Atkılar bunaltmazdı bağrımızı
İçimizdeki yangın izin verseydi
Ne diyebilirim
Bak ben uzun şiirlerin kadınıyım
Sıkıcı kılar bu beni
Okunmam sonuna dek bu yüzden
Ne yapmalı kesmeli mi şimdi bu saçları
Kırıklarım biraz olsun azalır mı
Şekeri arttırsam çayda kahvede
Daha tatlı olur mu dilimin tadı
Cümlelerim karamellenir mi
Kahverengi çerçevelerimde çiçekler açar mı
Baharı bekle mi diyorsun
Kaç bahar geçti
Bu dağınıklık bu efkar kalıcı
Görmüyorsun
En iyisi kapıların yerine duvar örmeli
Hiç çıkmamalı bu odadan
İzin vermemeli kimsenin işgaline
Yanımda yürümüştün diyor Kafka
Sen yürümüyorsun duruyorsun yanımda
Yürüsen
Bitti demek kolay olurdu
Teknoloji bunca ilerlemese
Düşlerimle savrulup yok olurdu gerçekliğin
Böylece kırılmazdı içimdeki kar küresi