Menekşe, Kanser ve Nöbet

Dizlerim rüzgar yaraları
Göğsümde boş bir saksı
Çiçek yetiştireyim istedim
Toprağı öptüm, menekşe

Dedemi özledim
Dündü rüyamda gördüm
Sustum
Şimdi burada olsaydı
Çoraplarını mutlu giydirirdim

Yıllar geçti sormadan
İçerimden bir içeri
Hançer sırtımda
Çıkarmadım

Çok yağmur yağdı bu gece
Kimse koklamadı yağmuru
Şehir bir küfür gibi uyuyordu
Ben nöbetinde hasarlı kalbimin
Hasretin ve tüm kanserden ölenlerimin

Sonra kuşlar geldi saklandım
Onlara tüm bu olanları anlatamazdım
Artık kimselere anlatamazdım.