Otogar Hüzünleri

Bu telaşın, baskının nedeni ne?
Topladım ardından kalanlarımı
Bir siren sesi ile dağıldımdı
Eskisi gibi olmadı hiçbir şey
Tam olamadım senden sonra
Bu ağrı kendini kurdu
Çalıp durdu her gece yarısında
Kente kafa tutan kederim ben
Senden doğup yalnız büyüyen
Çok şey var hala söylemek istediğim
Suskunluktan başka sığdırabildiğim yer yok onları
Dudaklar pek faydasız, hücre kadar dar
Saklı kelimelerimde hep otogar hüzünleri
Ömrüm bir kırlangıcın kanadından kayıp düştü
Tutamadım fakat gerçekleri buldum
Aynaya baktım durdum
Sevilmek güzel kadın işi
Ben güzel değilmişim
İlk öğrendiğim bu oldu büyüdüğümde benim
Biliyorsun
Hırçınlığım hep fedakârlığımla yürüdü
Sen düşsen yolda
Benim dizlerim kanardı
Ne zaman değse kolların bedenime
Gövdem bir tek o vakit ısınırdı
Ne çok darılmıştım, hiç bahsetmedim sana
Otobüs koltuğundayken dönüp bakmadın diye bana
Ne uzun bakmıştım ardından
Yapılanlar unutulup gidiyor
Yaşamayı çok gördüğün günler için gurbetsin bana
Bırakıp gittiğin bu yara
Kahırdan besleniyor sol yanımda
Alsaydın yanına onu da
Tutmuyor dikişler
Yenilenmiyor ruh beden gibi
İnanmıyorum mutlu olduğuna
Adaletin varlığına inancımı yitirmemek adına
Koptuğum duaya bağlasınlar beni
El sallasınlar uzaklardan
Razıyım
Kalbim taşıyamıyor sokağından geçenleri
Yorgunum kovalamaktan bu gölgeleri
En geniş güldüğün anda
Bir siren sesinde, en derin kırdıklarında seni
Onarmadan öylece attıklarında
Dönüp bir kez olsun "Nasılsın?'' diye sormadıklarında
Adımı hatırla
Ve al, çok uzun taşıdım onu
Yaran artık kalmasın sol yanımda.