Gülten

Sen gittin
Bu zehir zamanlar bana kaldı
Ağladım bulut yaslı, yağmur yaslı
Köklerimden birini kopardılar
İçimin uçurumlarını çaldılar
Yangın büyük, yangın soğuk
Bir düş daha yitirdiğim
Tutmuyor ellerimiz güzel çocukları
Akasyalar konuşmuyor artık Gülten
İnceliklerin boynu bükük
Ellerim boş
İliklenmiyor kalbim
Hava aldıkça kuruyor, sızlıyor
Katlayıp yerine koyamadım kendimi Gülten
Yerim neresi hatırlayamadım
Seni düşündüm
Keşke şimdi
Çay kaşığını bardağın yanına koyuşunu
İzleyebilseydim senin
Bu türkü günden güne kurşunlaşacak anladım
Ağır yaralı bir savaşçı gibi
Yaşayamıyorum ama ölmedim hala
Kum yürüyor ben dursam da Gülten
Kara bulutların arasındaki turkuaza bakıyorum sonra
Köklerime sarılıyorum eksik olsa da
Anlıyorum seni de benim gibi anlamadıklarını.
Anlaşılamamak nedir inan biliyorum
En çok da bunun hüznü
Kanadı kırık bir kuşa benziyor Gülten