Oğlum

 Bilmezdim

Canımı alıp beni hayatta bırakacaklarını senden evvel. 

Oğlum. 

Annesinin yüzünü hiç göremeyen

Hiç nefes alamayan

Minicik elleri parmaklarımı hiç kavramayan oğlum

Hayatımın en güzel zamanlarıydı seni beklediğim zamanlar

Senin kıpırdanışlarıla gözümü açtığım her gün

Doğduğun günün hayali ile heyecanı ile çektiğim tüm ağrılara dayanıyordum

Bir insan hiç görmeden birine nasıl en derinden bağlanır

Nasıl onun için canından geçer şüphesiz seninle öğrendim

Adını şans baht talih anlamına gelen Uraz koydum

Nereden bilebilirdim ki bahtının karasının bu kadar yakın olacağını

Nereden bilirdim ki güzel gözlerini bir kez bile açık göremeyeceğimi

Otuzbeş yolun yarısı diyordu şair

Otuzbeş hafta benim içimde çiçek gibi büyüyüp aniden solan oğlum benim yolum senin gittiğin gün yolun yarısı eder

Bir sorun olduğunu anlayamadığım oğlumu kurtarın diye o hastaneyi yıkmadığıma her gün kahrolduğum zamanlardayım şimdi

Sebepsizce kalbinin sessizliğe büründüğü o gün seninle ben de öldüm

İçim bomboş

Kucağım bomboş

Seni benden aldılar

Bir an sadece hastane morgunda kaç dakika bilmediğim

Başını sol göğsüme dayadığım

Göğsümün sızısı içimin yangısıyla inim inim inlediğim 

Cansız vücudun deforme olmasın diye elimden aldıkları belki beş belki belki on dakika 

Her gün özlem içinde her gün acıyla yanarak yaşıyorum

Güzel yüzün

Altın sarısı kirpiklerin

Hiç ölmemiş gibi pembe yanakların

Güzel ellerin ayakların 

Şimdi çiçeklere can veriyor