Zebercet

Sus beni

Sus değmesin leb

Ulaşmasın harf

Duymasın çocuklar

Yavan günlere benzeyen saçlar

Akıyor omzumdan

Güvenmiyorum üst geçitlere

Sevmiyorum onları

Hoş kadın yalnızlığı

Yalınlığa düşüş sanmasınlar bunları

Olsa olsa yalın ayak karanlık kumsalı

Rüyalarımda genişleyen galaksinin

Sabit ayı, yıldızı

Yakamozu tükenmeyen

Sıkı tutuyorum kavanozları

Kapaklarını açabiliyor ellerim

İhtiyaçsızlık bilmezler ki vahim

Göz pınarları görmüyor birbirini

İşte buradan anlıyorum insanlığı

Tükürdüğüm taş kınalarını yakıyorum

Tüm politikacıların şerefine içiyorum

Sağ ayağını kestiği fayans kırığını

Annesine şikayet etmiyor çocukluğum

Güç istemeyen ruhuma dolan 

Öfkeli çığlıktan başka hiçbir şeyden 

Korkmuyorum

Sus beni

İçimdeki hayvanın zayıflığı

Saklandı zırhına gövdemin

Kaynadı zırh, kesildi süt

Göz çöl, ruh sağır

Kalp zebercet

Kremasından başlayarak yenen Rondo'ların

Elması çürük şekerlerin

Macunları limonlu seven çocuğu

Hatırlatıyor kendini kırık bakışta

Aynalara uzun bakarak ağlar

Duvak hayalleri kurar kadınlar

Hayalsizliğimi ve ağlayamazlıklarımı

Dilerim kadınlığım bağışlar

Sınırında kal

Kurtarılamaz hatıranın altın tozu
Saatlerine iliştirme

Kir temizlenmez 

Taşınmaktır tek yolu

Sus beni

Zehrini koru
Bir La etmez misafirliğim
Vardır elbet zifiri sonu