Yüzünü Kapat

çukurların sonsuzluğunda bata çıka

bir masal anlatıyorum 

bir kız çocuğuna 

kırmızı yalanlar örüyorum gizlice

sen duy diye

tanrıyı ben uyandırıyorum her gece

tellerimde paslı bir beste çalıyor

yoğurt kabına menekşe dikiyorum

uzak ya da yakın farkı yok

yüzünü kapat

artık seni görmeyeceğim

bu sorgular hep aynı yerden yaralayacak

iyileştim diye kendini kandıran neyimiz varsa

bıkmadan ardımızdan fısıldayacak

kaldırımlardan yürümeyi reddeceğim

şemsiye kullanmayı samimi bulmayacağım

böylece hangi teyellinin iliğine düğmeyim ben

kimse bilmeyecek

bu kırık pencereler, sararmış fiskos örtüleri

susamına değene dek ağzımda beklettiğim akideler

beyaz sabun kokulu yün yastıkları

dahası ve dahası yetmeyecek

geriye kalan kızıl beddua

elbet ellerimde azar azar tükenecek

bir sigara daha yakacağım

bir kış günü bir bankta yapayalnız

beton sütunlara anlatacağım olanları 

ait olduğumuz bize ait olan ne varsa

yıllar belki de yarından sonra

senin tecellinde nüksedecek

ben yine sonradan anlaşılan

çakıl taşlarıyla mübadele 

yüzünü kapat

dönmeyeceğim.