Martı

                                                         
 Başım dönüyordu yaşadığım tuhaf olayların etkisiyle.Hayatım başkalarının çizgileriyle çizilmişti.Tanrı gibi izliyor duyuyor biliyor ses çıkarmıyordum.Tek yapabildiğim beklemekti ,bekliyordum.

  Mavi bir falez görüyordum ne zaman içime baksam.Rüzgar vuruyordu yüzüme önce üşüyor sonra alışıyordum hatta hoşlanıyordum bu durumdan.Sonuçta sığ bir insan değildim,suratıma bakıldığında kesinlikle gördükleri kadar değildim.İçimde normal olarak bir vicdan rahatlığı vardı.Limitsizdim hayata bakarken üstelik alkol bile almamıştım, hüzünlenmemiş,aşık olmamıştım.

    Artık sarkastik bir insandım bu sebep ile yaşamak tekrar mümkündü.Umut doluydum tarifsiz bir melankolik mutluydum.Sorunsuz bir hayatı beklemiyordum kıymetini biliyordum yaşıyor olmanın.

    Elimi uzattım denize ve içimden düştüm hiç bir düşüş böyle huzulu böyle hoş değildi.

       Usulca yanıma bir martı eğildi.Gülümsedim ve bu yazı burada bitti.